شهرستان سرباز روستای جکیگور
♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥♥ ♥ ♥ سارکن بلوچ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥♥ ♥ ♥ سارکن بلوچ سارکن بلوچ همدل و همیارین بلوچ من هن هدوک تو هن هدوک جهہ جن بلوچ جهہ بلوچ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥♥ ♥ ♥سارکن بلوچ سارکن بلوچ بست کن چه وپتگین وابا بلوچ لوٹا بکن راجی بلوچ تو هن بلوچ من هن بلوچ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥♥ ♥ ♥سارکن بلوچ سارکن بلوچ اوژند و ژولین بلوچ اومنی دیدگ و چمانی روک جهہ جن حقان راجی بلوچ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥♥ ♥ ♥ سارکن بلوچ سارکن بلوچ موک وتن ماتین بلوچ هوارکن کل کوما بلوچ سارکن بلوچ سارکن بلوچ من هن هدوک تو هن هدوک جهہ جن بلوچ جهہ بلوچ
عکس از بچه های جکیگور و خودم
مکران. ای سرزمین جاودان قدمتت همپایه هفت آسمان ای سرا و مامن آزادگان دور باد از دامنت دست ددان جای جای خاک تو بوی صفاست یادگار از مردمانی با حیاست شیرمرد و جامه غیرت به تن مرد جنگ و کارزار و صف شکن چشم تاریخ خود بود باری گواه بر رشادتهای حمل .دادشاه آن یلی که فوج شاهی را شکست آن گرفته جان شیرین را به دست نیست شخصی غیر شیرکوه سپید دادشاهی که جهانن جون او ندید یک تنه رفتن به جنگ پرتغال دست خالی با مسلسل ها جدال از که آید جز ز شاه کلمتی حمل غیور و صاحب غیرتی اجنبی بر خاک تو نابرده دست زانکه خاکت بر بلوچ پیراهنست از تن ما پیرهن بیرون رود آن زمان که سر جدا از تن شود از بلوچی و بلوچ این نکته دان هر چه پنداشتی ازین معنی همان رسم او مهمان نوازی و صفا سر به قولش می شود از تن جدا در مرامش رندی و مردانگی است چون به غیرت در رسد دیوانگی است هان که دیگ غیرتش ناور به جوش تا چو شیران ناورد بر تو خروش شهرهایت جنت روی زمین بلکه زیباتر ز فردوس برین آریایی شهر تو ایرانشهر چون سراوان هیچ کس نادیده شهر نیکشهرت از نکویی شهر نیک چابهار. چاربهارت بی شریک در زمستان گر کنی یاد بهار یک سفر می بایدت تا چابهار چون کنارک نیست جای دیدنی در ونیز و مارسی و هم سیدنی سرزمین مردم آزاده . خاش هر دم این خوبان به کارند و تلاش زاهدانت . شهر غیرت شهر دین موطن شمشاد های مه جبین بیرگ و تفتان و سپید و آهوران حجتی است بر اعتلای مکران مکران تخت است و تفتان تاج اوست بر سرش بادا مدام این تاج دوست ای خوشا بخت بلند آسمان در جوار تک کهت دارد مکان بادهای موسمی چون می وزند ماتم و اندوه از دل می برند خوش بود نمبی و خوشاکت به وقت وان لوارت گر چه دارد سوز و تفت زن فراموشی به فنوجت وزان مایه شادی روح است و روان خاطر شوهر تهی از فکر زن خوش بخفته راحت و آسوده تن وان موذن فارغ از بانگ و صلاه بلکه نوم و خیر من حی الصلاه مکران ای سرزمین جاودان قدمتت همپایه هفت آسمان ای سرا و مامن آزادگان دور باد از دامنت دست ددات
دو عکس از کوه بگاهبند در جکیگور ..یکی از بالای کوه و ئیگری از نمای کوه است
هانگلی هانگلی ای دختر قوم بلوچ با توام وقت غزل , آغاز کوچ ای که گیسویت صبا را یافته نم نمک طرح کمندی بافته گیسوی سبز نخیلت مستدام باغ لیمو و ترنجت شادکام هدهد سینا شرف را از تو دید مرغ مینا دانه از دست تو چید ماه چهارده رازهایت که بدید در پی همراهیت نالان دوید رقص آتش با قلم آغاز کن شعری با شور دوبیتی ساز کن هر نوایت صد رباعی راز داشت مثنوی در چشم نازت ناز داشت می شود یک شب تورا مهمان کنم ؟ در نمازت خلوتی پنهان کنم ؟ تو غزل بانوی مجلس باشی و من بخوانم صفحه ای از روی تو ماه هست و پرده ی شب راز دار هانی از شور غزل ها باردار هانگلی , فرزند ما میر کمبر است تابلوی ارشاد ما پیغمبر است هانگلی صد حیف که رویایم شکست گرچه که بین ما و تو صد فاصله است تو و جمعت مردمی قله نشین من ولی ساده دلی دره نشین کار من هر روز تکرار توست هانگلی , تکرار افکار توست این که تو دریانشین و من ولی قایقی بشکسته نزد هانگلی فصل ها بگذشت فصل ها سخت و زرد شکر یارب هانگلی تغییر کرد حال , ما و هان گلی هم سفره ایم دل به شلاق خزان نسپرده ایم هان گلی شمشیر دانش بر کفش ذکر یا رحمان تنیده بر دفش دوستان را جمع کرده در برش مثل یک رودی که نا پیدا سرش من میان لشکرش سربازی ام هر زمان آماده جانبازی ام
من بلوچم وزبلوچ مهربان گویم سخن ازمرام وسیرت این قهرمان گویم سخن ازمکان ومسکن وماوای حاصلخیزاو ازکویــروساحل بحــرعمان گـویم سخن ازفــــرازکوه تفـــتان اژدهای آتــشین سردوآرام با دلی آتشفشان گویم سخـن من زبزمان وشکاروصیدوآب معدنش ازجبال زنده سربرکهکشان گویم سخن ازدیارپیپ وفنوج آزباغ وکه سفیــــد منبع نفت وطلا وبرلیان گویم سخــــــن من زبنت میرقنبر،نیکشهروقصروقند من ازآن پاینده مردجاودان گویم سخــن زان همه آب روان ملک بمپوربحرگون بس لطیف ونرم مثل پرنیانم گویم سخن ارض حاصلخیزوآن رودخانه پربرکتش غله راانبارهمچون سیستان گویم سخـن بخش سربازم بهشت خطه زرخیزمن باغهای سبزآن چون بوستان گویم سخن ازدیارپیـــشین وخاک زرباهــــوکلات من زخاکی که نباشدمثل آن گویم سخن چابهار و بندرآزاد و بحرپرخــــروش ازکنارک این دریا مرزبان گویم سخــــن ازسفالکاران سربازوسراوان سرفراز مردمان بی ریا وکاردان گویم سخـــــــن ازدلاورمردم سرحدوخاش وزاهدان ازبرای خاک میهن جانفشان گویم سخـن ازجنوب شرق ایران ازهوای گرم گرم چون دل این مردم خونگرممان گویم سخن مسکنم تاریخ گوید ساحل بحرخزر چون همان دریادلان قهرمان گویم سخــن سامــی ام گــویندامــاآریــایی زاده ام بازبــان آریــایی همچنان گویم سخـــــــن سرزمینم راعرب خواندمکاباضم میم وزمکوران خاک پاک مکران گویم سخـن هموطن باضم ب گوید:بلوچ نام مرا من به فتح ب ولام اعیان گویم سخــــــــن تازیان را،چ،نباشدنام من گویدبلوش این چنین اسمی زتورات زمان گویم سخن پاکزادفردوسی درشاهنامه ازکوچ وبلوچ ذکرخیری کرده من ازاین وآن گویم سخن شاعرطوسم سگالنده همین خواندمــــرا باعدوی خاک میهن ازتوان گویم سخــــن سرزراه خاک میهن کی کنم هرگزدریغ عرصه پیکارراچون قهرمان گویم سخــن کیش من اسلام می باشد زبانم آریــــا رایت اسلام راچون پاسبان گویم سخـــن هنگ جمازم بودنقش ستون بــــیستون من زدورداریوش وآنزمان گویم سخــــــن دفن شددرزیرخاکم لشکراسکــــندری ازنبرد وکارزای بی امان گویم سخـــــــــن زیرپایم فرش کردم لشکرحجـــاج را آنچنانکه برگ ریزد درخزان گویم سخــن لشکرصفاریان رادرسراوان شهرجالق کرده ام تدفین من ازآن مکان گویم سخــن ازجدال تن به تن با پیراستعمارمــــن ازبلوچ ،چاه تمین ،زاهدان گویم سخــــــــن دیلمی ها لشکری ازقوم من درفوج خود داشتند زان لشکر پیل دمان گویم سخــــــن ازجلال الدین خوارزمی درجنگ مغول من حمایت کرده ام تاپای جان گویم سخـن ازشکست گنجعلی والی شاه عباس ،من باتوازشمس بلوچ پهلوان گویم سخـــــــــــن نارواها دیدم ازقوم مغول بی حدمـــن ازجفای جور شان من بافغان گویم سخــــن دفع شراشرف افغان رادرکوه سفـــــید من نمودم مثل آن شیرژیان گویم سخــــــن ازجفاخوردم آگرآن سیب زهرآلوده را ازامیرغزنوی دراصفهان گویم سخــــــــن کشتن نادرسپس تاعهدشاهان قجـــــــر دادخودبگرفته ام ازدشمنان گویم سخــــــن قلعه بمپورکوسایدسرش برکهکشان هرستونش رابود صدداستان گویم سخــــن تازیانه خورده ام ازدشمنان بسیارمن ازنشان ظلمشان برپشت جان گویم سخن بازکردازگردنم یوغ اسارت ،انقلاب باسپاسی زان خدای لامکان گویم سخــــن سخت بیزارم من ازکارخلاف هرزگی مردکارم ازبرای آب ونان گویم سخـــــــن سرزمینم مستعد و مردمانم با هنر باهنرمندان دنیا همزبان گویم سخــــــــــــن گربود ابزارکارم درامور صنعتی درجوارملک چین واصفهان گویم سخـــــن دختران باهنر،گلدوزوسوزن کارمن منحصرتنهابه فردازکارشان گویم سخـــن رودهای دامن وبمپوروسربازونهنگ جاری اندافسوس من تشنه لبان گویم سخن قلعه پهره که ازقاجارباشد یادگــــــار ازبن این برج عهدباستان گویم سخــــــــــن قادر اندربارگاه کشور آزادگـــــــان باسری تسلیم براین آستان گویم سخــــــن
وطن چو آس بُن گپتگ مروچى ای بلوچستان ای بلوچستان تویی اسرار من من بلوچم هر بلوچی یار من ماهین گل وهدئ داب کنت ماهین گل سند ایت مئئ دل ء چو که پُل ناز ءُ ناز گل انت در دانگ لال ء کهر بار ء دانگ گوهر کیمتیئین گر امل ............... وهدئ داب کنت ماهین گل هار گون اشرژسئین تکان گوش گون شمشک ءُ لالکان باگ ء وشتوارین بلبل وهدئ داب کنت ماهین گل کیدئی مان شپارین بیکان دست گون هنی ءُ مندریکان دوست انت میر من ء سک هانل وهدئ داب کنت ماهین گل جــــــــــــــــــــــی بـــــــــــلـوچـــــــــستان جی بلوچستان مئی پاکین دیار جی ترا لکهـ وار مئی پلیّن دگار اچ هزاران سال تئی نام زندگ انت تان هزاران سال هم پائندگانت جی بلوچانی شان جه جتگ جی نشانء ا٫سمتانءجه جتگ جی مئی نوکین دورءنوکین زربشان گون وطن پاکین هر پنچین براسان جی مراهداروپلّین بنگالی جی سرحد و پنچاب وسندهـ ءشان جی شورش ءلکهـ وار سلامان ءبزوریت گون کریم امن ءدورتان ءبشانیت آخ که دلم ریخت چون برادرزاده ام مرا "ناکو" صدا کرد! نمیدانم مگر پیر شده ام که بالاچ جان مرا ناکوخطاب کرد؟ . مثل اینکه واقعا پیر شده ام. نه اینجوری نیست! این بچه ها هنوز متوجه نیستند که من پیر نیستم. آخه قربونتون برم بالاچ جان عزیز دلم، مرا "ناکو" نگو- به من "عمو" بگو. مثل اینکه دیگر دارد بدتر میشود چون خواهرزاده کوچکم مرا "کاکا"صدا میزند هانی جان من دائی ات هستم. نمیخواهم ار این به بعد به من ناکو بگوئی ها... من البته تنها نیستم شنیدم که طفلکی خواهر کوچکم را هم "ترو" صدا کردند. آخه فدای اون چشاتون برم مگه عمه ناز نازی شما و خاله مهربونتون پیر شده که او را "ترو" صدا می زنید. طفلکی فکرمیکنه که پیرزن شده و ناراحت میشه. به من قول بدهید که از این به بعد مثل بچه های خوب کلمات خوبی چون عمو و خاله و دائی و داداش و آبجی به کار ببرید. آفرین به شما............!!!!!!! =؟؟؟؟!!!! خوانندگان عزیز بلوچی نام و نشان- حتما شما هم موضوعاتی نظیر این را شنیده اید. البته در این میان من نوعی مقصر نیستم. فقط می خواهم به این امر بیندیشید که چرا اینگونه است. مگر نه این است که ناکو همان عمو و دائی است و ترو همان خاله و عمه. چه اشکالی دارد که کما فی السابق مثل بزرگترهایمان کلمات و عبارات زبان شیرین بلوچی را به کار ببریم؟ آیا حیف نیست که عبارات پارسی و اردو عربی و انگلیسی را جایگزین عبارات، نامها و اصطلاحات زبان مادری مان کنیم؟ دوستان و برادران و خواهران عزیزم- من نمیگویم که بلوچی از دیگر زبانها بهتر و بالاتر است، اما بایستی این اعتماد به نفس را داشته باشیم که خودمان را از مردم و زبانهای دیگر کمتر ندانیم. در عین حال، نبایستی نسبت به فراگیری زبانهای دیگر همچون فارسی و اردو و عربی و انگلیسی و دیگر زبانها تعصب داشته باشیم. البته لازم است که آن زبانها را یاد بگیریم. اگر کلمات تکنیکی خاصی در بلوچی نداشته باشیم حتما و بدون تعصب از آن زبانها عاریه بگیریم. اما از زمانیکه بلوچ و بلوچی بوده است ما همیشه "ناکو" و "ترو" و "برات/ براس" داشته ایم و وظیفه ماست که بدون تعصب از این کلمات و نسبتها استفاده کنیم و به فرزندانمان خاطرنشان سازیم که این نسبتها و عبارات نغز و شیرین بلوچی را به کار گیرند. چه بخواهیم وچه نخواهیم ما "بلوچ" هستیم و نباید خجالت بکشیم. بر عکس، بر آن باشیم که نه تنها دیگر زبانها را بخوانیم و یاد بگیریم، بلکه در یادگیری و غنا وشکو فائی فرهنگ و زبان بلوچی تا حد توانمان عمل کنیم. از مسئولین امر هم بخواهیم که این امرمهم را جدی بگیرند، چون نابودی یک زبان در واقع مرگ یک ملت است. کاربرد و رشد زبان بلوچی نه تنها واپسگرائی نیست، بلکه عین شکوفائی و پیشرفت است. بلوچی مئی وتی شهدئین زبان انت! وپس که واب ترا رودین ایت ......بے وابی ترا رنجین ايت وهدی که ننوک مان وتی مات ء سرزانان گرئيب ایت و زنزر ایت و آرام و کرارئ نیست وهدی که ننوک ء پت مان دورئین ملکان په لاپ ء شوهازا شپ و روچ کار و کوشست انت وهدی که ننوک ء ناکو مان زمزیلان بندیگ انت وهدی که ننوک ء پیروک په وتی ملک و مردمان وتی جانا بکشاتگ وهدی ..... اے مات انت که گون وتی سوزناکئین نازئیکان وتی چمانی ترونگلئین هرسانا رئیچ ایت، وتی دل ء ارمانا په عرش بارت و سر کنت و جهانا جکسئین ایت. وتی کسانوکئین بارگ واب کنت... ماتئ پر سوزئین نازئینک ادان رست که "زهم جن و ملا بئے" ! بچ نون واب رپت، بلئ ماتی هرسان هنگت روان انت -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- لولی یا لالایی بلوچی مقدمه: لالایی های بلوچی به صورت های گوناگون و در مناطق مختلف بلوچستان سروده می شوند نوای آهنگین این کلمات بر حسب سلیقه ،سن وسال،و منطقه ای که زن بلوچ در آن می زیسته به صورت شعر و آواز ساده ای در آمده است .وزن این آهنگها متغیر است پاره ای آرامش بخش و پاره ای یگر پر تب و تاب و مملو از شور و حال اند و به نظر نمی رسد که به سهولت کودک را به خواب فرو برند از آنجا که لالایی ها در حین اشتغال به کار خوانده شده اند جای تعجبی نیست که بسیاری از آنها از رویاهای روزانه و یا آرزوهای دور از دسترس مادران بلوچ در مورد آنچه کودک در آینده برای او انجام خواهد داد تشکیل می شد ند .حتی گاهی مادران به خواندن لالایی هایی پرداخته اند که کمترین ارتباطی با کودک و یا رابطه مادر و فرزند نداشته است .این آوازها احتمالاً آوازهای باب روز و یا آوازهای سنتی بوده که در مورد زنی و دلداده اش سروده شده است (لیکو)متن لالایی ها گاه بر حسب جنسیت فرزند مثلاً دختر یا پسر متفاوت بوده و مزیت وجود هر کدام در شعر یا لالایی حس می شود .
لولی:بلوچی زبان ءِشعری بهرءِِ تهءَ انچوش سِپَت ،سوت،نازینک لیکو گوں اے زبانءِ ادبءَ همگرنچ انت همے پیم چه شاعری بهرءِ ته یکے لولی انت ، انچوش که ماں پارسی ءَ لالایی گۉشگ بیت ماں اردوءُ هندی، لوری گوشگ بیت .لولی، چوش که نازینک ءَ انت که گونڈیں زهگ بزاں ننکانی واپینگءَ گوشگ بیت ، انچوش ماس وتی زهگءَ ماں گوانزگ یا زانانی سرءَ چنڈین انت همی لولی ءَ گوں وش تواری ماں زهگءِ وابینگءَ گون زیمریچیں توارءَ درشان کن اَنت ، لولی لول منی بچیگءَ ......،بچیگ منءَ هدایا داتگ ...........شاهین کادرءَ بکشانگ ، (وپسءُ واب ترا رودین ایت ......بے وابی ترا رنجین ایت )
لولی ءِ شعر ی بهرءِ تهءَ گیشتر ماتے مهرءِ رنگ په وتی زهگءَ چوش مات که هما واهگی دل ءَ داشتگءُ ماں وتی مرادءَ رس اتگ سر بوتگ آییءِ مراد آئی زهگ اِنت پروریں وشیں ءُ پاکیں لبز، مڑاداریں دلیرءُ بهادریں لبزانی کتاراں گوں زیمر ات همگرنچ کنت په وتی بچ توسیپءُ ستاءَ کارمرز کنت ، اے دمانءَ آئی ترانگانی بانزل مات دورسریں دیارءِ سیمسراں رهن بیان بنت ها جاهے که وتی بچءِ ورنایی ءُ مزن مردی ءَ مات دیوگاں ندارگ کنت .مات وتی زهگ ءَ هما پم که وتی هیالی لبزانی گالانی تهءَ توار هر جنت انچوش وتی زندماں ءَ آئیءَ گندگ لوٹیت ، که په آئیءِ آیوکین زندءَ وت ءَ آسودگ کنت وتی بهرءَ په زهگءِ امرءَ بکشایگ چکءُ پدنبیت همے مهرآوریں گالانی کتارءَ که چو نازینک ءِ پیم ز ایررچ انت آئی ءَ لولی ما گۉشیں بلوچی مئ وتی ماتی زبان انت بلوچی مئ وتی نام ونشان انت 21 فبروری ماتی زبانۓ جھانی روچ انت۔ مروچی دنیاۓ درستئن زبانزانت، کواس،زانتکار، پٹ و لوٹ کنؤک و شوھازکار اے المئین حقیقتۓ سرا تپاک انت کھ چکان و زھگانۓ وانگ و زانگ، رشد، ردؤم و دیمروۓ تھا ماتی زبانا مزنئین اثرے ھست۔ اے بازئین بژن و افسؤزۓ گپے انت کھ ھنگت مئ گلزمینا اے حق منگ نبوتگ و روچ مروچی ھم مئ کسانسالئین بچک وجنک چھ وتی ماتی زبان بزان بلوچی ۓ دربرگ، ھئیل کنگ، وانگ و زانگا زبھر و محروم انت۔ البت منا ایرادے نیست انت کھ مۓ پیئما آ ھم اردو یا فارسی اے شیرنئین زبانا وش یات بگرانت، بلے ھر چنت فارسی شیرن ببیت، کدی مئ وتی ماتی زبان، بزان شھدئین بلوچی بوت نھ کنت۔ اگاں مئ بلوچ زھگانا اے مؤہ و امکان ببوتئین کھ بلوچی زبانا ماں وانگجاھان و زانتجاھان بوان انت و پٹ و لؤٹ بکن انت، من دلجمان کھ آیان ماں دگھ رشتھ و درس و کار و بار باز گئیشتر ردؤم کرتگ ات۔ تنتنے بزاں حتا ماں فارسی زبانا ھم ما گئیشتر زانتکار بوتگ اتئین۔ گپ ایش انت کھ فارسی یک زندگئیں زبانے انت و ما را ھم سک پکار انت۔ بلۓ اگان ما بلوچی زبانا نبشتھ مکن ائیں ، موانئیں،گپ مجنئین و کارمرز مکنئین، گڑا نھ چھ بلوچ نامے بیت و نھ چھ بلوچی زبانا۔ ھما وڑا کھ پارسی زبانۓ گنجیئن شعر و ادبیاتا چھ حافظ، مولانا،شاملو و دولت آبادی وانئین و سرمست بئین، ضرورت انت کھ بلوچۓ ملا فاضل، سید ھاشمی ، آزات جمالدینی و مولوی عبدالله روانبد پیشینی ۓ نبشتانکانا ھم سر کچ بؤرئین و وتی ماتی زبانۓ دلگؤشا ھم بدارئیں۔ منا شکےنیست انت کھ فارسی شیر و شکر است، بلے ماتۓ نازئینک و شیرنئین توار منی دل وگؤش انت کھ بلوچی مئ وتی شھدئین زبان انت۔ من پئیکئں [باید انت] اے ھم بگواں: بلوچی مئ وتی نام و نشان انت بلوچی مئ وتی ماتی زبان انت شستونی بلوچ [بلوچی نام و نشان] بهارگاه و امیت سیاه و تهارین زمستان شت سارت و دراجین شپ شت نون، من په امیتا زندگان! *** همسرک و برپان آپ بنت درهچ و داران چه وابا پاد بنت نون، من په امیتا زندگان! *** هشکین ﮈ ن و دگاران سبز بنت هر گورا سبزی و کاوک در رچ انت نون، من په امیتا زندگان! *** هر کلگا شیر و شیلانچ باز بیت چم و دل بزگین بلوچئ واز بیت شستون! من په امیتا زندگان! *** شستونی بلوچ حمل/ فروردین 138۷ 200۸ دلگوش دگار = ﮈ گار (زمین) همسرک = استیزگ، یخ درهچ = درچک (درخت) شیلانچ = خروت (کشک پارسی) حمل = فرورین (حمل یا همل یک بلوچی نامئ هم هست انت). شستون = ایرانئ استان سیستان و بلوچستان، بزان رونندی (روایرشتی/ مغربی) بلوچستانئ شهرستان سراوان ء بنجاهی شهر ء نام تا 1307 شمسی شستون بوته. دیباچه
پیش گال ھر راجے کہ وتی تاریخءَ بہ شموشیت زود بگواہ بیت و اشی یک المین گپے کہ انکار کنگ نبیت ـ راجانی تاریخ آدینکے کہ وتی گوستگینانءَ آییءِ تھا چاراَنت و گنداَنت و وتی آیوکین و رژن و کامیابیں روچاں گوں آیی کمکءَ راستیں راھے گچین کن اَنت ـ اے سوج و سرپدی آیانءَ رسیت کہ اگر آیانی راجءِ تھا ردییءِ پیش آتکگ چہ آیی دیمگیری بکن اَنت ـ راجانے کہ وتی تاریخءِ سر و سوجءِ ھیلا بہ شموشنت زندگی پڈا نتوان انت یک زندگیءِ کہ برابر گوں آییءِ راجءِ کسہ و داستان و خصوصیاتءَ ببیت پہ وت گچین بکن اَنت ـ مدام مشکلانی تھا گرو چیل بنت و ردیانی بندیگ ـ ھما ڈول کہ آیانی پس و پیروکاں رد وارتگ ـ اے درگتءَ آیانی دیمروی سست و ترقیءِ راہ گٹ بیت ـ کم کم راجءِ شیرازہ ھرجان بیت و تا کساسے تلشاں تلشان بیت کہ آ درستیں راجی خصوصیاتاں کہ پہ یک راجے ماندگاریءَ لازمی اَنت بيگواہ بنت ـ اے وڑین راجانی مردم دگہ راجانی گلامیءَ پہ وشی منّ اَنت و ھمے ڈول آییءِ راج چہ روزگارءِ ھستیءَ بیگواہ بیت ـ مقدمہ ھر قوم کہ تاریخ خود را بدست فراموشی سپارد سریع از میان میرود و این حقیقتی انکار ناپذیر است ـ تاریخ اقوام زندہ آینہ گذشتہ اند کہ حال را در آن میبینند و برای ساختن آیندہ ای روشن و کامیاب میتوانند بہ کمک آن راہ صحیحی انتخاب نمایند ـ این صلاحیت را بدست خواھند آورد کہ اگر در میان قوم اشتباھی رخ دادہ از تکرار آن جلوگیری کنند ـ اقوامی کہ فرصت پندآموزی تاریخ را از دست دھند در میدان زندگی نمیتوانند ھیچ گونہ راھی منطبق بر خصوصیات و روایات قومی برای خود انتخاب کنند ـ ھموارہ درگیر مشکلات شدہ و اسیر اشتباھات خود میگردند ـ ھمانطور کہ این مشکلات برای اجدادشان اتفاق افتادہ است ـ در این حالت پیشرفت آنھا کند میشود و راہ ترقی مسدود میگردد ـ بتدریج شیرازہ قوم میگسلد و تا حدی پراکندہ میشود کہ تمام خصوصیات قومی ای کہ برای وجود و ھستی یک قوم ضروریند از میان میروند ـ افراد چنین قومی بہ گردن نھادن حلقہ بردگی اقوام زندہ دیگر با رضایت تن در دادہ و بدینصورت وجود قومیت او از صفحہ ھستی از بین میرود ـ مترجم: شکیل برم زنده را تا زنده است بايد به فريادش رسيد. ورنه بر سنگ مزارش آب پاشيدن چه سود؟ زنده را تا زنده است قدرش بدان. ورنه بر روي مزارش کوزه گل چيدن چه سود؟ سلام دوستای گلم شرمنده که یه مدت کم کاری میکردم ولی دوباره برگشتم تا به سرزمین دلتنگیام رنگ وبوی تازه ای بدم نمی دونم تونستم یا نه اینو دیگه باید شما بگین لذتي که در عشق است در هوس نيست غمي که در عشق است در مرگ نيست دلي که در عشق است در سينه نيست اشکي که در عشق است در چشم نيست اميدي که در عشق است در منتظران نيست راز عشق لذتي داردکه غم دل داند و اشک منتظر سازنده ترين کلمه((گذشت)) است...آن را تمرين کن. پرمعني ترين کلمه((ما)) است...آن را به کار بر. عميق ترين کلمه((عشق)) است...به آن ارج بده. بي رحم ترين کلمه(( تنفر)) است...با آن بازي نکن. خودخواهانه ترين کلمه((من)) است...از آن حذر کن. نا پايدارترين کلمه((خشم)) است...آن را فرو بر. بازدارنده ترين کلمه((ترس)) است...با آن مقابله کن. با نشاط ترين کلمه ((کار)) است...به آن بپرداز. پوچ ترين کلمه((طمع)) است...آن را بکش. سازنده ترين کلمه((صبر)) است...براي داشتنش دعا کن رازي که در عشق است در نياز نيست بازم ممنون که سرزمین دلتنگیامو قابل دونستین بازم از این کارا بکنین خاک پای عاشقای دنیا فریاد عكسي از شكيل احمد برم من يه خاکم توي حسرت تو يه آسمون ستاره دارم از سردي ميميرم تو بکن يه تک اشاره تو يه يادگاري هستي که هميشه موندگاري تو که اهل آسموني ..غم و غصه اي نداري به تن شکسته من ... تو هميشه جون پناهي خيلي محتاج نگاتم تو نوري من يه سياهي به دل شکسته من ..... تو همش اميد ميدي فکر کنم تو آسمونا صد دفعه خدا رو ديدي به و جود خسته من اين تويي که نور مي پاشي به تو محتاجم ستاره... جون مي دم اگه نباشي ؤ عكسي از كوه بگاه بند در روستاي جكيگور
سلام دوستای همیشه همراه وهمراهان همیشه مهربان . "این است تهفه درویش چه کند بی نوا همین دارد " از اول جشن يك عكس از جوانان جكيگور و عكسي از سیل سال ۸۳ در پل جكيگور
ما می توانستیم زیباتر بمانیم
ز بی اعتنایی است نالان بلوچ
ز کم لطفی اولیای کبار
مگر نیست ایرانی آخر بلوچ
مگر نیست مکران ز ایران شمار
یکی در نگر سوی این مرز و بوم
که وضعش وخیم است واندوهبار
مولانا عبدا..روانبد"(سعدی بلوچستان)
دلگوش کن گپے بلوچ
گپ اون دو انت،چار انت بلوچ
پر تو سلام اے راج بلوچ
تو چاکرے اوبادگء
میر هملء تو وارس ء
هر بزگی تو اوپاراتگ
باهوٹء سر تو پلگاراتگ
تو بندیگ نداتگ دژمنان
په آجویی سر تے شتگ
او بلوچ
همدل و همیارین بلوچ
آتکگ کدین اے ویل بدین ؟
چمدارء و پنڈے چرپین دپار
کشے تریاک و جنے زنڈین دپار
افسوس مناں بژنیگ هزار
گون تو کناں من واه و زار
ڈیه ات شتگ رهن انت ڈگار
دلجم نهے تو لوگا وتی
اوه بات په من اوه بات په تو
_________________
به امید بلوچی آزاد و بلوچستانی
آباد. 
مه ھرگورکُشتءُ کشتارانت مروچى
وطن ھرنیمگءَ میٸ واهءُ زارانت
چیا چوکَپءُ چنڈءُ گارءُ وارانت ؟
وطن میٸ غیرتءُراهءِ شھیداں
وطن پریاتءُ نالگ چه غریباں
وطن مرچى تَراگوانکءُ توارانت
وطن آزاتىءِ سَک چمءُ چارانت
وطن جانءُ وطن عمرءُ وطن ساه
وطن استاروطن روچءُ وطن ماه
وطن فاضل وطن سیدھاشمی انت
وطن قاضى وطن گل خان نصیرانت
وطن ملا کمال ھان انت گوں آواز
وطن نورل وطن فیض محمدے ساز
وطن سیدھاشمى انت گوں سید گنج
زُبانى زندگ داشتگ گوں ھزار رنج
وطن گل خان نصیرانت گوں گرندءَ
وطن شعرءُ وطن کوکار جنگ ءُ
وطن نوروزخانء غوس بخش وطن اکبربوگٹى انت
وطن جماخان ءُ شیرو مرى خیربخش ء بلانچ ء برهند گ ءانت
وطن میرکمبرءُ دادشاھے جنگ انت
وطن میرین رحیم زردکوهءِ ھند انت
وطن خانءِکلات ءُ دوستمحمد خاں
وطن میرحملے جنگ گون فرنگاں
وطن گوھرام وطن چاکرء رندانت
وطن ھانىءُ شیح ءِ گِندءُ نند انت
وطن چابھاروطن گوادر گوں پنجگور
وطن نیمروز وطن پھره گوں بمپور
وطن شال ءُ وطن دزآپءُ لاشار
وطن واش ءُ وطن شستونءُ آشار
وطن سربازى کورءُ سدءُ بند انت
وطن ماشکید بِگِرمینابى ھَندانت
وطن سرحد وطن ایرندگان انت
وطن بزمان وطن کلپورگان انت
وطن چاغى وطن خارانءُ کیچ انت
وطن تُربت بگر تاں آسپیچ انت
وطن کوهلوا تاں بندر گُمبدان انت
وطن سیستانءُجاشکءُ آواران انت
وطن میرجاوه ءُ تپتان گوں تپت انت
وطن سِِبى ءُ پیشین تاسَرخس انت
وطن میٸ زِر مزں نامیں گوں ھولاں
وطن سازءُ سرود ءُ گوں ڈھولاں
وطن مچ ءُ وطن کوکورءُ حرما
وطن ھامینے وھدءُ ڈھل ءُ سرنا
وطن دوستى وطن مھرءُ محبت
وطن یکجاھى ءُ میٸ زورءُ طاقت
وطن سرناىءُ سازءُ ملگاں میٸ
وطن گرد چھرءُ وطن سے چاپى یاں میٸ
وطن رازءُ نیازءُ ھستى انت میٸ
وطن جدے نشانءُ پیروک انت میٸ
وطن مات انت ءُ مھرے دامُن انت میٸ
وطن براتءُ گوھارءُ عزت انت میٸ
وطن لیب جاهءُ چوکى جاگه انت میٸ
وطن لج ءُ میار ءُ غیرت انت میٸ
وطن میٸ ھستءُ نیست ءُ زندگانى
وطن میٸ کودکى ءُ میٸ جوانى
وطن ھرچیز که ھست انت سک عزیزانت
وطن سبزءُ یاں ھشکیں دار ببیت انت
وطن کوران چه ھر ڈنے گوزیت انت
ھزاررند ڈنءَ چُک ایت پلپڑیت انت
ای بلوچستان دوای درد من ای بلوچستان تویی تیمار من
تو تیای خاک تو در چشم من بوی تو درمان کند بیمار من
من بلوچم نام من تاریخ من جز بلوچی کس نبود غم خوار من
من بلوچم مرد جنگی مرد کوچ می نوازد مردی ام را تار من جـــــوریں ڈکال
ھــــــــر جاہ، سوگ و پرســــــان انت
جــــــورۓ تھلیں درھــــــچ ردان انت
جنگۓ شومــیں تــــوار درشــــان انت
ھشکــــــین ڈکــــــــــال و گیابــان انت
بلوچی دل کپ و بریــــــــــان انت
وشنــــام بات اتناکو، ترو: پیرو ، کهنه و عقب مانده--- دائی، عمو و خاله: مدرن و پیشرفته!؟
از آن جا که شناسايی حيثيت و کرامت ذاتی تمام اعضای خانواده ی بشری و حقوق برابر و سلب ناپذير آنان اساس آزادی ، عدالت و صلح در جهان است.
از آن جا که ناديده گرفتن و تحقير حقوق بشر به اقدامات وحشيانه ای انجاميده که وجدان بشر را بر آشفته اند و پيدايش جهانی که در آن افراد بشر در بيان و عقيده آزاد ، و از ترس و فقر فارغ باشند ، عالی ترين آرزوی بشر اعلام شده است.
از آن جا که ناديده گرفتن و تحقير حقوق بشر به اقدامات وحشيانه ای انجاميده که وجدان بشر را بر آشفته اند و پيدايش جهانی که در آن افراد بشر در بيان و عقيده آزاد ، و از ترس و فقر فارغ باشند ، عالی ترين آرزوی بشر اعلام شده است.
از آن جا که ضروری است که از حقوق بشر با حاکميت قانون حمايت شود تا انسان به عنوان آخرين چاره به طغيان بر ضد بيداد و ستم مجبور نگردد. از آن جا که گسترش روابط دوستانه ميان ملت ها بايد تشويق شود.
از آن جا که مردمان ملل متحد ، ايمان خود را به حقوق اساسی بشر و حيثيت و کرامت و ارزش فرد انسان و برابری حقوق مردان و زنان ، دوباره در منشور ملل متحد اعلام و عزم خود را جزم کرده اند که به پيشرفت اجتماعی ياری رسانند و بهترين اوضاع زندگی را در پرتو آزادی فزاينده به وجود آورند.
از آن جا که دولت های عضو متعهد شده اند که رعايت جهانی و مؤثر حقوق بشر و آزادی های اساسی را با همکاری سازمان ملل متحد تضمين کنند. از آن جا که برداشت مشترک در مورد اين حقوق و آزادی ها برای اجرای کامل اين تعهد کمال اهميت را دارد.
مجمع عمومی اين اعلاميه جهانی حقوق بشر را آرمان مشترک تمام مردمان و ملت ها اعلام می کند تا همه ی افراد و تمام نهادهای جامعه اين اعلاميه را همواره در نظر داشته باشند و بکوشند که به ياری آموزش و پرورش، رعايت اين حقوق و آزادی ها را گسترش دهند و با تدابير فزاينده ی ملی و بين المللی، شناسايی و اجرای جهانی و مؤثر آن ها را ، چه در ميان خود مردمان کشورهای عضو و چه در ميان مردم سرزمين هايی که در قلمرو آن ها هستند، تأمين کنند.
ما می توانستیم عاشق تر بخوانیم
ما می توانستیم بی شک ... روزی ... اما
امروز هم ایا دوباره می توانیم ؟
ای عشق ! ای رگ کرده ی پستان میش مادر
دور از تو ما ، این برگان بی شبانیم
ما نیمه های ناقص عشقیم و تا هست
از نیمه های خویش دور افتادگانیم
با هفتخوان این تو به تویی نیست ، شاید
ما گمشده در وادی هفتاد خوانیم
چون دشنه ای در سینه ی دشمن بکاریم ؟
مایی که با هر کس به جز خود مهربانیم
سقراط را بگذار و با خود باش . امروز
ما وارثان کاسه های شوکرانیم
یک دست آوازی ندارد نازنینم
ما خامشان این دست های بی دهانیم
افسانه ها ،میدان عشاق بزرگند
ما عاشقان کوچک بی داستانیم
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
منوی سايت
پيوند های روزانه
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت
